1. Inleiding

In het TUI-arrest heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (‘HvJ’) geoordeeld dat een beperking van een vennootschapsrechtelijke medezeggenschapsrecht tot het Duitse territoir niet in strijd is met het vrij verkeer van werknemers.[2] Het oordeel van het HvJ brengt met zich dat ondernemingen via concern-constructies afstand kunnen blijven creëren tussen medezeggenschap en zeggenschap.

In deze bijdrage wordt allereerst het TUI-arrest geanalyseerd (paragrafen 2-4). Vervolgens wordt bezien wat voor gevolgen het arrest heeft voor het Nederlandse vennootschappelijke medezeggenschapsrecht (paragraaf 5). Daarbij zal ik uiteenzetten dat het oordeel van het HvJ met zich meebrengt dat de territoriale beperkingen die in het Nederlandse medezeggenschapsrecht zijn verweven ook niet-discriminatoir zijn (althans: niet in strijd zijn met het vrij verkeer voor werknemers). Deze conclusie geldt niet alleen voor territoriale beperkingen die de positie van Nederlandse werknemers versterken (door werknemers buiten het Nederlandse territoir uit te sluiten), maar ook voor de territoriale beperkingen die de reikwijdte van de medezeggenschap beperken tot het Nederlandse territoir. In paragraaf 6 stel ik vast dat de – kennelijk legitieme – territoriale beperkingen niet een materieel gevaar vormen voor de (vennootschappelijke) medezeggenschap. De vermeende ‘uitholling’ van de Nederlandse medezeggenschap voor internationalisering moet sterk worden gerelativeerd, onder meer vanwege leerstukken zoals toerekening en medezeggenschap. Voor zover het gaat om Nederlandse aangelegenheden zal de ondernemingsraad weldegelijk rechten en een stoel aan de tafel hebben. Een kort slotwoord volgt in paragraaf 7.

...

1 Publicaties

Abonnementen

Tijdschrift abonnementen

Pakket abonnementen