De Wet homologatie onderhands akkoord (hierna: WHOA) introduceert een akkoordprocedure in de Faillissementswet voor ondernemingen die in financiële moeilijkheden verkeren.² In art. 369 lid 10 Fw is een rechtsmiddelenverbod opgenomen, hetgeen betekent dat er in principe géén beroepsmogelijkheid bestaat bij een hogere rechterlijke instantie.³ Hoewel tijdens de consultatiefase al de nodige zorgen werden geuit over het uitsluiten van rechtsmiddelen, schoof de wetgever die terzijde.⁴ Vanuit de praktijk is sindsdien stevige kritiek geuit op het rechtsmiddelenverbod.⁵ Dit is mogelijk nog problematischer in het licht van art. 16 van de Richtlijn (EU) 2019/1023 (hierna: Herstructureringsrichtlijn), op grond waarvan lidstaten ervoor dienen te zorgen dat nationaalrechtelijke beroepsprocedures tegen een door een rechterlijke instantie gegeven beslissing tot bevestiging of verwerping van een herstructureringsplan bij een hogere instantie worden ingesteld. Dit leidt tot vragen over de rechtsbescherming van schuldeisers en tot twijfels over de richtlijnconformiteit van art. 369 lid 10 Faillissementswet (hierna: Fw).
Hoewel deze bepaling voor zowel schuldeisers als schuldenaren gevolgen kan hebben, richt dit artikel zich uitsluitend op de positie van schuldeisers. In dit artikel behandel ik het doel en de functie van het rechtsmiddelenverbod en beantwoord ik aan de hand van de uitzonderingen op het rechtsmiddelenverbod de vraag of de WHOA voldoende rechtsbescherming aan schuldeisers biedt. Vervolgens kom ik tot een kritische analyse van het rechtsmiddelenverbod. Ik sluit af met een concrete aanbeveling: wetgever, schrap het rechtsmiddelenverbod uit de Faillissementswet!

...

1 Publications

Subscriptions

Journal subscriptions

Package subscriptions