Het lijkt een gevaarlijke eenvoud te hebben: met de regels van het bestemmingsplan in de hand kan een geslaagd beroep worden gedaan op de nietigheid van de gehele huurovereenkomst. Waardoor niet alleen de contractuele bepalingen maar ook (semi-)dwingend huurrecht buiten spel staan – er moet in dat geval immers worden gehandeld alsof de huurovereenkomst nooit heeft bestaan. Kan dat eigenlijk wel? En waarom zou nietigheid tot zo’n ingrijpend gevolg moeten leiden?

1. Inleiding

Alweer enige tijd geleden meldde zich bij ons kantoor de eigenaar van een autoschadeherstelbedrijf. Cliënt had het familiebedrijf van zijn vader overgenomen en op het eigen perceel stond naast de bedrijfshal de voormalige gezinswoning, die in het toepasselijke bestemmingsplan was aangewezen als ‘bedrijfswoning’; waarom dat van belang is, zal hierna blijken. De cliënt was de woning gaan verhuren aan derden, die niets met het bedrijf van doen hadden. Na verloop van enkele jaren wilde hij de woning zelf weer gaan bewonen, in verband met zijn echtscheiding. Omdat de huurder niet instemde met de opzegging, is een procedure voor de kantonrechter gestart, gericht op ontruiming. Primair was daarbij aangevoerd dat de bestaande huurovereenkomst nietig was, wegens strijd met het geldende bestemmingsplan. Hoewel de juistheid van dat standpunt in de procedure namens de huurder werd betwist, bleef voor beide partijen onzeker hoe daarover door de kantonrechter geoordeeld zou gaan worden. De procedure is geëindigd met een voor de cliënt gunstig te noemen regeling. Twee andere zaken binnen ons kantoor – waaronder op het terrein van het bedrijfsruimtehuurrecht – zijn nadien op vergelijkbare wijze verlopen. Tot (eind)vonnissen is het in geen van die dossiers gekomen; wat de kantonrechters zouden hebben geoordeeld weten wij dus niet.

...

1 Publications

Subscriptions

Journal subscriptions

Package subscriptions