Inleiding

Het economische klimaat van na 2008, de zogenaamde kredietcrisisjaren, heeft huurders in de onderhandelingspositie gebracht om bijzondere bepalingen in huurovereenkomsten op te nemen. Verhuurders van vastgoed – en dan met name van kantoren – hebben bijzondere bepalingen, zoals voorkeursrechten van huur, voorkeursrechten van koop, goedkeuringsrechten bij verkoop en anticoncurrentiebedingen, ruimhartig geaccepteerd teneinde de schaarse huurders aan hun gebouwen te binden.

Reeds sinds 1923 is het uitgangspunt onder het Nederlandse huurrecht dat slechts zogenaamde kernbedingen van rechtswege (thans op grond van art. 7:226 lid 3 BW) overgaan op een nieuwe verhuurder bij verkoop van een onroerende zaak.[1] De mogelijkheid bestaat dat de in de voorgaande alinea genoemde bijzondere bepalingen geen kernbedingen zijn. Meer recente rechtspraak van de Hoge Raad heeft deze kwestie nieuw leven in geblazen, aangezien in arresten van 2007 en 2010 geoordeeld werd dat een door de huurder bedongen voorkeursrecht van koop, respectievelijk koopoptie niet van rechtswege op de nieuwe eigenaar was overgegaan. Ik kom daar in de volgende paragraaf uitgebreider op terug.

...

1 Publications

Subscriptions

Journal subscriptions

Package subscriptions