Inleiding

De gefailleerde die weigert te voldoen aan zijn inlichtingenplicht, kan ex art. 87 Fw in verzekerde bewaring worden gesteld. De curator heeft zodoende een machtig wapen in handen om de medewerking van de gefailleerde af te dwingen. De curator die op basis van de door de gefailleerde verstrekte inlichtingen vermoedt dat sprake is van faillissementsfraude, kan overgaan tot het doen van aangifte. Dit betekent dat de gefailleerde op grond van de door hem verstrekte inlichtingen strafrechtelijk kan worden vervolgd en eventueel strafrechtelijk kan worden veroordeeld. De vraag rijst of art. 6 EVRM zich verzet tegen het gebruik van de door de curator van de gefailleerde afgedwongen informatie als bewijsmiddel in het strafproces. Uit art. 6 EVRM vloeit het nemo tenetur-beginsel voort, het recht van een verdachte niet mee te werken aan zijn eigen veroordeling. Zodoende bestaat voor de gefailleerde in een faillissementssituatie de verplichting om te spreken, terwijl een verdachte zich in een strafrechtelijke procedure mag beroepen op zijn zwijgrecht. Dit vormt een knelpunt. In dit artikel wordt ingegaan op de vraag in hoeverre informatie door en via de curator kan worden afgedwongen van een – al dan niet reeds als verdachte aangemerkte – gefailleerde en vervolgens kan worden gebruikt als bewijsmateriaal in een strafzaak. In dit verband wordt allereerst uiteengezet wat inbewaringstelling inhoudt. Vervolgens wordt inbewaringstelling in verband gebracht met het nemo tenetur-beginsel. De rechtspraak van het EHRM zal worden besproken om na te gaan wat op Europees niveau de norm is met betrekking tot het gebruik van afgedwongen informatie als bewijsmiddel in een procedure die punitief van aard is. Tevens wordt gekeken naar de Nederlandse rechtspraak waarin de situatie aan de orde is dat de door de gefailleerde verstrekte informatie – afgedwongen middels inbewaringstelling – in het strafproces tegen de gefailleerde gebruikt wordt.

...

1 Publications

Subscriptions

Journal subscriptions

Package subscriptions