1. Inleiding

Op 30 april 2016 trad verordening 2015/2120 in werking[2], beter bekend als de Netneutraliteitsverordening.[3] Netneutraliteit – het uitgangspunt dat internetproviders alle gegevens op internet gelijk moeten behandelen en niet discrimineren naar gebruiker, inhoud, website, platform, toepassing, soort aangesloten apparatuur of communicatiemethode – werd hierbij voor het eerst op supranationaal niveau geregeld.[4]

Aan de totstandkoming van de Netneutraliteitsverordening is een uitgebreid debat voorafgegaan; niet alleen binnen en tussen de voor de regels verantwoordelijke Europese instituties[5] maar ook in bredere zin: op nationaal politiek niveau, in de media in den brede, en in academische kringen.[6] Netneutraliteit was, en is, van begin af aan een politiek beladen onderwerp met felle meningen van voor- en tegenstanders. Vooral het onderwerp zero rating – waarbij data van bepaalde diensten niet in rekening gebracht worden door de aanbieder – was vanaf het prille begin omstreden. De Nederlandse regering maakte zich tijdens de totstandkoming van de verordening bijvoorbeeld hard voor een categorisch Europees verbod op zero rating, verwijzend naar de goede ervaringen met een dergelijk sinds 2013 in Nederland geldend categorisch verbod. Nederland stemde zelfs tegen de gehele verordening toen onvoldoende steun bleek te bestaan voor een Europees zero rating-verbod.[7]

...

1 Publications

Subscriptions

Journal subscriptions

Package subscriptions