1. Inleiding

Vanaf 1 oktober 2010 is kraken op grond van de Wet kraken en leegstand verboden. Desondanks bleek de praktijk weerbarstig. De wet leidde er niet toe dat eigenaren direct ‘bevrijd’ waren van de personen die de onroerende zaak hadden gekraakt. Dit hebben de Kamerleden Koerhuis en Van Toorenburg ook geconstateerd. Zij hebben opgemerkt dat de Wet kraken en leegstand niet wordt gehandhaafd, waardoor het kraakverbod de facto wordt uitgehold. Zij hebben daarom op 17 mei 2018 een motie ingediend waarin zij de regering verzoeken om het kraakverbod in ere te herstellen.[2] Op 29 januari 2019 heeft minister Grapperhaus gereageerd op deze motie. In de brief van deze datum heeft hij – kort samengevat – vastgesteld dat het kraakverbod, binnen de grenzen van het recht, adequaat wordt gehandhaafd, waarbij – aldus de minister – een doorlooptijd geldt van maximaal acht weken om krakers te ontruimen. Genoemde Kamerleden vonden dat bij (verdenking van) kraken sneller ingegrepen moet kunnen worden. Daarom hebben zij op 12 juli 2019 de initiatiefwet Wet handhaving kraakverbod ingediend.[3] Deze initiatiefwet beoogt te regelen dat ontruiming sneller kan plaatsvinden. Daar waar thans in geval van verdenking van kraken een aankondiging van de ontruiming wordt gegeven, waarna in veel gevallen een kort geding wordt ingesteld, wordt voorgesteld om bij een dergelijke verdenking direct de rechter-commissaris te betrekken. De officier van justitie stelt in dat geval een vordering in bij de rechter-commissaris waarin hij vraagt om een machtiging tot ontruiming op grond van art. 551a Sv. De rechter-commissaris beslist binnen drie dagen op de vordering van de officier van justitie. Na hen te hebben gehoord, neemt de rechter-commissaris een beslissing. Hij verleent ofwel een machtiging tot ontruiming of wijst de vordering van de officier van justitie af. Zo mogelijk hoort hij de personen die wederrechtelijk vertoeven in de woning (de krakers) binnen de termijn van drie dagen. Als het niet lukt om de personen binnen deze termijn te horen, bijvoorbeeld omdat zij niet meewerken, beslist de rechter-commissaris aan het einde van de termijn van drie dagen. Het horen van de personen blijft sowieso achterwege in het geval van bijzondere omstandigheden. Dat betreft de omstandigheid waarbij op grond van de huidige praktijk ook het kort geding niet wordt afgewacht. In die gevallen kan de rechter-commissaris direct beslissen.[4] In het tweede nummer van 2018 van dit tijdschrift heeft mr. M.E. Voorrips een analyse gegeven van de recente jurisprudentie op het gebied van kraken. Immers, ondanks de uitbreiding van de strafbaarstelling van kraken in de Wet kraken en leegstand is gebleken dat de civiele rechter toch regelmatig wordt geraadpleegd.[5] In dit artikel zal, anders dan in genoemd artikel, worden ingegaan op de vraag op welke wijze thans wordt omgegaan met het kraakverbod en of de hiervoor genoemde initiatiefwet wel nodig is. Daarnaast zal worden ingegaan op de civiel- en bestuursrechtelijke mogelijkheden van een eigenaar om een kraaksituatie te beëindigen.

...

1 Publications

Subscriptions

Journal subscriptions

Package subscriptions